Letnie Forum Tańca Współczesnego, 8 - 10 lipca 2008
 
spektakle
8 lipca
Quorum Ballet (Portugalia)
"4 sztuki Daniela Cardoso"
9 lipca
Liss Fain Dance (USA)
"Patrząc, szukasz"
"Rzeka na końcu ziemi"
"Granica pomiędzy nocą a dniem"
10 lipca
LeeSaar The Company (USA/Izrael)
"Geisha"
godzina 21:30, Muszla Koncertowa w Ogrodzie Saskim - wstęp wolny
 
imprezy towarzyszące:
warsztaty tańca współczesnego 8 - 10 lipca 2008, Centrum Kultury w Lublinie
pokonkursowa wystawa fotografii "Taniec - energia ciała i wyobraźni", 
Centrum Kultury w Lublinie
prezentacje

Quorum Ballet (Portugalia)
“4 Sztuki Daniela Cardoso”
Getting Up (2006)
Choreografia: Daniel Cardoso
Muzyka: Jorge Silva 
Kostiumy: Daniel Cardoso
Tańczą: Daniel Cardoso, Filipe Narciso, Inês Godinho, Henriett Ventura and Theresa Da Silva C.
Czas: 22 min
“Getting Up” przedstawia próbę unoszenia ciężarów życia codziennego, ujawniajac w ten sposób prawdziwa istotę życia ludzkiego.
Kismet (2005)
Choreografia: Daniel Cardoso
Muzyka: Linkin Park by the String Quartet and Peter Gabriel
Kostiumy: Manuela Tinoco
Tańczą: Theresa Da Silva C. and Daniel Cardoso
Czas: 13 min
“Kismet”- oznacza “przeznaczenie”. Opowiada o dwóch istnieniach ludzkich o dwóch różnych sposobach życia, które spotykaja się w przestrzeni, przyciagajac się nawzajem, łaczac ze sobą tworzac jedność a tym samym kreujac nową drogę życiową.
From the Deep (2001)
Choreografia: Daniel Cardoso
Muzyka: John Corigliano
Kostiumy: Manuela Tinoco
Tańczą: Henriett Ventura
Czas: 8 min
Wykorzystuje uczucia i doswiadczenia kobiety, która próbuje pozbyc się łańcuchów swojej przeszłości.
No começo... (2005) 
Choreografia: Daniel Cardoso
Muzyka: Kódo
Kostiumy: Manuela Tinoco
Tańczą: Daniel Cardoso, Elson Ferreira, Filipe Narciso, Henriett Ventura, Inês Godinho and Theresa Da Silva C.
Czas: 14 min
“No comeco...” oznacza “na początku”. Opowiada o życiu w społeczeństwie, o relacjach pomiędzy kobietą 
a mężczyzną oraz o konieczności powrotu do zadawania pytań.
 

Liss Fain Dance (USA)
Granica pomiędzy nocą a dniem
Choreografia: Liss Fain
Muzyka: Olivier Messiaen Quartet for the End of Time
Tańczą: Jennifer Beamer Fernandez, Jeremiah Crank, Heather Daane, Kai Davis, Lindsey Fitzmorris, Dexandro Montalvo, Daphne Zneimer
Projekt świateł i wizualizacja: Matthew Antaky
Projekt kostiumów: James Meyer
Czas: 14 min
Granica pomiędzy nocą a dniem – przedstawienie złożone z dwóch części do muzyki Oliviera Messiaens'a Quartet for the End of Time. Messiaen napisał tę muzykę w obozie dla jeńców wojennych w trakcie II wojny światowej, balansując pomiędzy gwałtownymi a łagodnymi częściami - jak w muzyce Debussy'ego. Emocjonalny
i nieoczekiwany, dynamiczny zwrot w muzyce wyczarowuje obrazy zaginionego raju- naprzemiennie pomiędzy chaosem i cierpieniem głębokiej straty oraz spokojem i tęsknotą za wspomnieniami z przeszłości .Taniec wyrósł z Biblijnego wyobrażenia Adama i Ewy wypędzonych z Edenu oraz z przerażających zmian jakie ogarnęły Europę wraz z II wojną światową. Idea utraconego raju i ludzi uwięzionych w świecie, nad którym mają tylko częściową kontrolą była punktem wyjścia do wyboru muzyki oraz choreografii.
 
Przerwa (4-5 minut)

Rzeka na końcu ziemi
Choreografia: Liss Fain
Muzyka: Hamza El Din Escalay
Tańczą: Jennifer Beamer Fernandez, Jeremiah Crank, Heather Daane, Kai Davis, Lindsey Fitzmorris Dexandro Montalvo,Daphne Zneimer
Projekt świateł i wizualizacja: Matthew Antaky
Projekt kostiumów: James Meyer
Czas: 14 min

Rzeka na końcu ziemi - spektakl inspirowany wierszem Wallace Stevens'a Of Mere Being. Jest to jego ostatni wiersz, w którym poprzez metafory opowiada o doświadczeniach związanych z otwartością na świat, bez narzuconych paradygmatów oraz intelektualnych i analitycznych warstw. Taniec mówi o ciągłości i głębi uczuć, odpowiada na pytanie jak rozwinąć i utrzymać piękno: tak jak rozwija się kwiat - poprzez ruch i radość. Rzeka na końcu ziemi koncentruje się na solowych postaciach, które nie stanowią części grupy, tworząc otoczenie spokoju wibrujące energią, która nasyca grupę tancerzy poczuciem osiągnięcia celu.
Tak jak metafora „złoto- upierzony ptak” w wierszu Wallace Stevens'a, która symbolizuje esencje egzystencji. Muzyka wschodnich rytmów urzeczywistnia wędrowny świat zalanej słońcem pustyni.
Przerwa (10-15 minut)
Patrząc, szukasz-premiera światowa
Choreografia: Liss Fain
Muzyka: Béla Bartók Concerto for Viola
Tańczą: Jennifer Beamer Fernandez, Jeremiah Crank, Heather Daane, Kai Davis, Lindsey Fitzmorris, Dexandro Montalvo, Daphne Zneimer
Projekt świateł i wizualizacja: Matthew Antaky
Projekt kostiumów: Eimaj Designs, Jamielyn Duggan
Czas: 19 min
Patrząc, szukasz - spektakl inspirowany jest dwoma różnymi doświadczeniami: wędrówką grupy po Europie Wschodniej we wrześniu 2007, głęboką emocjonalnością i melancholią związaną z doświadczeniami choreografki podczas pracy z ludźmi których spotkała i poznała podczas tej podróży. Wspomnienia z przeszłości są stale obecne w dokonaniach artystycznych oraz w intelektualnych doświadczeniach manifestowanych w architekturze i miłości do sztuki kontrastując z okrutnymi zniszczeniami II wojny światowej i ponurością komunizmu. Drugim doświadczeniem są osobiste przeżycia choreografa związane z majestatycznym, pokojowym spacerem w Kambodży w Bayon w Angkor Thom, pośród ogromnych, kamiennych głów Buddy wyrzeźbionych z każdej strony na każdej wierzy starożytnej świątyni. Spektakl opowiada o trwaniu piękna pomimo upływu czasu i tragedii historii.

LeeSaar The Company (USA/Izrael)
GEISHA (2008)
Choreografia: Lee Sher & Saar Harari
Tańczą: Jye-Hwei Lin, Saar Harari oraz Lee Sher
Muzyka (collage): Chole, Vitamin String Quartet, Wabi Sabi, Peter Scherer
Izraelskie utwory: Sharon Lifshitz- “Its difficult with out you” słowa i muzyka, Sharon Lifshits Rita- “Living from day to day” słowa, Hanoch Levin. muzyka, Rami Kleinstein
Projekt świateł: Joe Levasseur
Projekt kostiumów: Rakefet Levi
Geisha powstała dzięki wsparciu:
Festiwalu Tańca The Harkness, Biura ds. Kultury, Konsulatu Generalnego Izreala w NY, Wspólnoty Sześciu Punktów, Fundacji ds.Kultury Żydowskiej, VSM Productions, Dalia’s Studio, Izrael
Geisha jest zmysłowym trio przedstawionym przez Saar Harari i nowego członka zespołu Jye-Hwei Lin (poprzednio występującego w Kompanii Stephen Petronio) przy akompaniamencie rozmów i piosenek autorstwa Lee Sher.
“W Geishy gramy z uczuciami kobiecości, pięknem, samotnością, ciszą, rutyną i kontrolą”.
Pani Sher i Pan Harari, dyrektorzy LeeSaar the Company, powoli i metodycznie zbudowali świat niezwykle klaustrofobiczny w swej intensywności. “Geisha” jest ich jedną z najsilniejszych i najbardziej fascynujących wycieczek wgłąb terytorium fizyczności i emocjonalności.
W “Geishy” widzimy różne charaktery. Centralnym jest na wpół naga kobieta w jeansach (Jye-Hwei Lin) ostatecznie dołącza do niej mężczyzna (Pan Harari), również ubrany tylko w jeansy, szczupły o giętkim ciele podobnym do jej. Czasami poruszają się obok siebie, czasami po drugiej stronie sceny z dala od siebie. Rzadko są blisko.
Wolne, ruchy napiętą reką sugerują jakby sytuację uwięzienia lub ochrony. Zamknięci razem- kobieca kobieta i męski mężczyzna, którzy mogliby być bliźniakami. Kobieta w niewielkim stopniu afiszuje się, natomiast mężczyzna jest subtelnym agresorem, każde z nich w przestrzeni nieuniknioności.